| Yazarlar (2) |
Doç. Dr. Muhammet Mustafa BAYRAKTAR
Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi, Türkiye |
Dr. Öğr. Üyesi Saliha BOZER BAYRAKTAR
Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi, Türkiye |
| Özet |
| Bu çalışma, Amasya ilinde yer alan Osmanlı dönemi kültür varlıklarının din öğretiminde okul dışı öğrenme ortamı olarak ne ölçüde kullanılabileceğini araştırmak amacıyla gerçekleştirilmiştir. Gelişen eğitim paradigmaları çerçevesinde öğrenmenin yalnızca sınıf içi etkinliklerle sınırlı kalamayacağı, bilhassa tarihî, kültürel ve mimarî mekânların pedagojik birer öğrenme ortamı olarak değerlendirilmesi gerektiği yönündeki çağdaş yaklaşımlar bu araştırmanın çıkış noktasını oluşturmuştur. Çalışma, Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli’nin benimsediği değer merkezli eğitim anlayışına ve yerinde öğrenme stratejilerine de paralel bir şekilde tasarlanmıştır. Araştırma nitel yöntemle yapılandırılmış; doküman analizi, literatür taraması ve yerinde gözlem teknikleri ile desteklenmiştir. Amasya şehir merkezinde yer alan Sultan II. Bayezid Camii, Şehzade Osman Çelebi Türbesi, Sultan II. Bayezid Medresesi, Bayezid Yazma Eserler Kütüphanesi, Mustafa Bey Hamamı ve Yalıboyu Evleri gibi yapılar, tarihî, mimarî ve işlevsel nitelikleri bakımından detaylı şekilde incelenmiştir. Her bir yapının taşıdığı dinî, ahlakî ve kültürel değerler, hem fiziksel özellikleri hem de tarihî arka planları çerçevesinde analiz edilmiştir. Çalışma kapsamında “yerinde öğrenme yaklaşımı” esas alınarak, bu mekânların nasıl daha etkili kullanılabileceği pedagojik temellerle tartışılmış, ayrıca mekân-içerik bütünlüğü bağlamında dinî mimarinin öğrencilerde değer aktarımı ve bağlamsal öğrenme sağlamadaki potansiyeline dikkat çekilmiştir. Alan gezileri, gözlem temelli öğrenme ve etkileşimli anlatım gibi yöntemlerle bu yapıların birer öğretim materyaline dönüşebileceği savunulmuştur. Ayrıca, Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli ve mevcut Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi programları ile bu yaklaşımın uyumu vurgulanmıştır. Elde edilen bulgulara göre, incelenen kültürel miras unsurlarının öğrencilerin tarihsel bilinç geliştirmeleri, estetik algı kazanmaları ve dinî değerleri somut ortamda içselleştirmeleri açısından yüksek düzeyde potansiyel taşıdığı sonucuna varılmıştır. Ancak bu potansiyelin hayata geçirilebilmesi için öğretmenlerin yerinde öğrenme tekniklerine hâkim olması, programlarda bu tür etkinliklere yeterli zaman ve içerik ayrılması, ilgili kurumlarla (müze müdürlükleri, yerel yönetimler, vakıflar vs.) iş birliğine gidilmesi gerektiği önerilmiştir. Bu bağlamda, çalışma hem teorik düzeyde din öğretimi literatürüne katkı sağlamakta hem de uygulayıcılar için somut öneriler sunarak Amasya’nın kültürel mirasını bir eğitim kaynağına dönüştürme imkânını gözler önüne sermektedir. |
| Anahtar Kelimeler |
| Okul Dışı Öğrenme | Din Eğitimi | Amasya | Osmanlı Dönemi | Türk İslam Sanatları |
| Makale Türü |
Özgün Makale
|
| Makale Alt Türü | Ulusal alan endekslerinde (TR Dizin, ULAKBİM) yayınlanan tam makale |
| Dergi Adı | Amasya ilahiyat dergisi |
| Dergi ISSN | 2667-7326 |
| Dergi Tarandığı Indeksler | TR DİZİN |
| Makale Dili | İngilizce |
| Basım Tarihi | 11-2025 |
| Sayı | 26 |
| Sayfalar | 9 / 53 |
| DOI Numarası | 10.18498/amailad.1748939 |
| Makale Linki | https://doi.org/10.18498/amailad.1748939 |
| Atıf Sayıları |
